Efektowne przedstawienie, kipiące od pomysłów i niespodzianek. Arlekinada i dowcip dell’arte, fantazja cyrkowa i mit o Minotaurze, karnawał wenecki i bachanalia w finale... Do niezwykłości tych sprowokował twórców spektaklu fantastyczny pomysł libretta wybitnego, uznawanego za drugiego po Goethem, poety niemieckiego Hugona von Hofmannsthala, polegający na połączeniu sztuki wysokiej, opery seria z żywiołem buffa. A wszystko to wprzęgnięte w opowieść na temat miłości, tej idealnej, romantycznej i tej bardziej ziemskiej, zmysłowej. Tak powstało dzieło intrygujące, pełne polotu i fantazji, z muzyką, o której pisano w zachwycie. Ariadna, po premierze swej ostatecznej wersji z 1916 r. weszła na stałe do repertuaru światowego i do dziś ma się dobrze. Na naszej scenie tytuł i kompozytor pojawiają się po raz pierwszy.

Wielka sława to żart...

Po latach nieobecności do majątku powraca młody dziedzic Sandor. Cyganka wróży mu bogactwo i rychły ślub. Jego sąsiad, zachłanny prostak Żupan, chce wydać za niego swoją córkę, Arsenę. Sandorowi podoba się dziewczyna, ale ona kocha innego. Toteż stawia przed kandydatem na męża trudny do spełnienia warunek: poślubi go, gdy zdobędzie on tytuł barona. Sandor nie zniechęca się, zamierza starać się o tytuł u cesarza, ale zanim na niego zasłuży, trafia do obozu Cyganów, gdzie spotyka piękną Saffi..

Spektakl, na który składają się utwory Arnolda Schönberga. Pierwszy to legendarny „Pierrot lunaire” („Księżycowy Pierrot”) , który powstał przed stu laty, w 1912 r. i wpłynął wydatnie na rozwój muzyki XX w. Jest, jak nazwał go Strawiński, instrumentalnym majstersztykiem. W warstwie słownej stanowi formę recytacji, regulowanej zapisem nutowym. Toteż do dziś każde wykonanie tego „dzieła na głos recytujący”, wymuszającego na wykonawcy dyscyplinę przy dużych jednak możliwościach interpretacyjnych, budzi zrozumiałe emocje. Przeciwieństwem klimatów „Księżycowego Pierrota”, alegorycznej przypowieści o artyście i sztuce, są piosenki „Brettl-Lieder”, powstałe w berlińskim kabarecie, gdzie kompozytor pracował zarabiając na życie. Zderzenie tych utworów - egzystencjalnego i nostalgicznego „Pierrota” z radosną, pełną humoru piosenką kabaretową w jedną całość stwarza nową opowieść. Łączy ona przeciwstawne postawy wobec życia, afirmującą z kontemplacyjną, dając obraz ludzkiej natury w przeżywaniu bólu i radości istnienia. Widowisko uruchamia żywioł teatru z jego różnorodnymi atrybutami – scenografią, zabawą kostiumem, rekwizytami, udziałem baletu. W roli Pierrota wystąpi fenomenalna Agata Zubel, śpiewaczka i kompozytorka, twórczyni performensów, zawierających elementy muzyki i teatru, wykonawczyni, potrafiąca uwiarygodnić najbardziej skomplikowaną współczesną partyturę.

W pierwszej wersji „Carmen”, ujęta była w formę zbliżoną do opery komicznej, gdzie fragmenty śpiewane przeplatały się z partiami mówionymi. Fakt ten, według ówczesnego zwyczaju, zamykał jej drogę na scenę Wielkiej Opery paryskiej, premiera musiała się więc odbyć w Operze Komicznej. Uczęszczająca tam publiczność gustowała raczej w lekkich, zabawnych komediach muzycznych i nie w smak jej było tragiczne zakończenie dzieła Bizeta - oto jeden z powodów chłodnego przyjęcia Carmen. Ważniejszą jednak przyczyną niechętnego początkowo stosunku publiczności i krytyków było śmiałe nowatorstwo treści. Bizet przełamał bowiem niepisaną tradycję nakazującą czerpać tematy oper ze świata mitów i legend lub też z dawnych epok historycznych i z życia tzw. „wyższych sfer". W miejsce konwencjonalnych, częstokroć pełnych sztucznego patosu postaci bohaterów wprowadził na sceną operową żywych, współczesnych ludzi - żołnierzy, przemytników i robotnice z fabryki cygar.

Z czasem jednak niezwykła barwność muzyki, jej żywiołowy temperament i swoista „hiszpańska" egzotyka, kunsztowność i elegancja, blask i efektowność, w połączeniu ze znakomitym librettem odniosły zdecydowane zwycięstwo.

Świat tonie w chaosie, bo Śmierć zawiesiła swoje czynności – ludzie cierpią, są zabijani ale nie umierają

Przerażony wypadkami Cesarz Overall przechodzi metamorfozę, nie chce być dalej katem i jako pierwszy składa ofiarę życia rozumiejąc, że śmierć jest niezbędna dla harmonii świata. Cesarz Atlantydy to utwór wyjątkowy. Powstał na początku 1944 r. w obozie w Terezinie, gdzie deportowano 44-letniego Viktora Ullmanna, urodzonego w Czechach znanego kompozytora żydowskiego pochodzenia. Tu także znalazł się autor libretta Peter Kien, młody, uzdolniony poeta i malarz. Terezin był obozem przejściowym do innych miejsc zagłady. W celach propagandowych pozorowano w nim znośne warunki życia i dopuszczano działalność twórczą, koncertową. Mimo trwających prób do premiery opery nie doszło. Jesienią 1944 r. Ullmann, podobnie jak Kien „transportem artystów” wywiezieni zostali do Auschwitz i zginęli w komorach gazowych. Dzieło najprawdopodobniej i tak nie ujrzałoby światła dziennego ze względu na antyfaszystowski wydźwięk. Twórcy naszej inscenizacji odeszli od historycznych uwarunkowań utworu, podkreślają filozoficzny charakter przypowieści i uniwersalne wartości dzieła.

Diabłu nie można wierzyć nawet gdyby mówił prawdę

Diabły z Loudun to fascynująca opowieść o opętaniu, o szaleństwie fanatyzmu, ambicji politycznych i erotycznych namiętności z jednej strony, z drugiej - o woli niezależności i odmowie wejścia w system, który zniewala, o heroiźmie, broniącym prawdy i najwyższych wartości człowieczeństwa. Nic dziwnego, że dzieło porywa siłą wyrazu i gorączką emocji "rozpięte między liturgicznym obrzędem, misterium, oratorium, dramatem muzycznym a współczesnym teatrem ekspresjonistycznym" (Daniel Cichy).

Tę romantyczną operę, opartą na poemacie Puszkina o tym samym tytule nazwał Czajkowski "scenami lirycznymi", podkreślając poetyckość działa. Tym tropem podążają twórcy inscenizacji. Nie eksponując realistycznych szczegółów tworzą poetycko-liryczną opowieść o straconych złudzeniach, o czasie, który wprawdzie leczy rany, ale też oddala od uniesień młodości, ogołaca z marzeń i unicestwia pragnienia wszystkich uczestników tej historii. Metaforyczne obrazy, oparte na motywie topniejącego lodu zdają się dopełnić przejmującą muzykę, wibrującą namiętnościami, wyrażającą tęsknotę, smutek i żal.

„Halka” to pierwsza opera narodowa. Siła przyciągania tego dzieła dla wielu pokoleń realizatorów i odbiorców polegała przede wszystkim na jego polskich treściach – w warstwie muzycznej jak i w sposobie przedstawienia rzeczywistości. Twórca obecnej inscenizacji, Waldemar Zawodziński, przy zachowaniu tradycyjnych wartości utworu unika rodzajowości i cepeliowskiej stylistyki. „Halka” w jego interpretacji nie jest opowieścią o biednej dziewczynie skrzywdzonej przez pana, ale o ślepej miłości, wbrew porządkowi społecznemu i przyjętym zwyczajom. Zuniwersalizowany obraz świata przybliża opowieść sprzed dwóch wieków do czasów współczesnych, przywraca jej aktualność w warstwie społecznej i obyczajowej.

Widowisko poetycko-baletowe, skomponowane przez Igora Strawińskiego w 1918 roku

Oparta na baśni rosyjskiej Historia żołnierza to rodzaj moralitetu z muzyką w formie suity na siedem instrumentów. Rozbudowana partia skrzypiec symbolizuje duszę żołnierza. Ten kameralny utwór wystawiano w różnych wersjach, na naszej scenie Historię żołnierza zobaczymy jako spektakl baletowy. Jego autorką jest wybitna rosyjska choreografka Elena Bogdanovich, współpracująca z Teatrem Bolszoj w Moskwie. Jej najgłośniejsza praca to choreografia do musicalu Nord Ost, którego sceniczna historia związana była z tragicznym atakiem czeczeńskich terrorystów na moskiewski teatr na Dubrowce.

Baletowa wersja znanej baśni o Kopciuszku, dwóch złośliwych siostrach i okrutnej macosze

Jej twórcą jest wybitny choreograf pochodzący z Mediolanu Giorgio Madia. Solista Baletu Béjarta i San Francisco Ballet dziś tworzy własne przedstawienia na scenach muzycznych Wiednia i Berlina. Kopciuszek w jego interpretacji został wzbogacony o nowe znaczenia przy zachowaniu uniwersalnego sensu przypowieści. Łączy w sobie subtelny liryzm z ironią i poczuciem humoru, wyróżnia się oryginalnym językiem choreografii, zaskakuje widowiskowością. Warstwę muzyczną spektaklu stanowią fragmenty utworów operowych i kameralnych G. Rossiniego. To wzruszające i pełne humoru przedstawienie adresowane jest zarówno dla młodych jak i dorosłych widzów.

O tym, jak dzielny drwal uratował chore Echo

„Księga lasu” to teatralno-muzyczna baśń, której przesłaniem jest poszukiwanie ekologicznych wartości, nadających życiu harmonię i sens. W uschniętym, prastarym lesie panuje martwa cisza. Na polanę przybywa Drwal, by ściąć rosnący tam 1000-letni dąb. Tuż przed rozpoczęciem pracy Drwal odkrywa, że powodem braku sił życiowych lasu jest choroba Echa, które tak długo powtarzało wrzaski ludzi nie szanujących leśnej ciszy, aż ochrypło i w końcu straciło głos. Wtedy ze smutnego lasu odeszły zwierzęta i odfrunęły ptaki. Drwal postanawia uratować las i wyrusza na poszukiwanie lekarstwa dla chorego Echa. Podczas licznych przygód z udziałem ostatnich mieszkańców lasu, odnajduje trzy czarodziejskie kwiaty i poznaje zaklęte w nich magiczne słowa – klucze do szczęśliwego życia. Gdy w finale wykrzykuje te magiczne słowa wraz z publicznością tak głośno, że słyszą je wszystkie dzieci na całym świecie, Echo odzyskuje głos, a las wraca do życia. Przedstawienie adresowane jest nie tylko do dzieci, ale także do rodziców i wychowawców, dając im doskonały pretekst do rozmowy o tym, co jest w życiu naprawdę ważne i godne poszanowania.

Jedna z najpiękniejszych w dziejach opery historia o zawiedzionej miłości

Opowiada o związku gejszy Cio-Cio-San z porucznikiem amerykańskiej marynarki. Ich małżeństwo nigdy nie było poważnie traktowane przez Amerykanina, za to Cio-Cio-San pozostała, niczym Penelopa, wierna ukochanemu. Długie oczekiwanie na jego powrót, rozbudzone nadzieje w zderzeniu z okrutną prawdą kończą się dla bohaterki tragicznie. Krakowską realizację przygotowali: Waldemar Zawodziński (reżyseria, scenografia), Tomasz Tokarczyk (kierownictwo muzyczne), Maria Balcerek (kostiumy) i Janina Niesobska (choreografia i ruch sceniczny).

Cedric, jedenastoletni chłopiec, niespodziewanie staje się lordem Fauntleroy – przyszłym spadkobiercą wielkiego majątku. Jego dziadek, angielski arystokrata, porywczy i samolubny, sprowadza wnuka z Ameryki do zamku w Anglii. Wbrew obiegowej opinii Cedric uważa dziadka za uosobienie dobroci i szlachetności, ten z kolei usiłuje nie zawieść oczekiwań dziecka. W rezultacie chłopiec swą ufnością i wiarą w dobro sprawia, że stary lord wraca do świata kochających i kochanych. Przedstawienie adresujemy do widzów w każdym wieku. Dzieciom pokaże ono wartość zachowań, co przyczyni się do porządkowania ich świata. Dorośli powrócą do opowieści z dzieciństwa, ciągle aktualnej, bo czy nie jest ponadczasowa myśl, że, jak mówi Steven Markwick: „nikt nie jest nigdy za stary ani zbyt potężny, by nauczyć się pokory i miłości”.

Perła włoskiej opery buffa. Jak na utwór komiczny przystało rzecz to o perypetiach miłosnych, tym razem w wiejskim, sielankowym pejzażu. Sercowe przygody bohaterów znajdują szczęśliwe zakończenie tyleż za sprawą wiary w magiczną moc tajemniczego eliksiru co niewzruszonego przekonania, że świat, w którym żyją, podlega odwiecznemu porządkowi, w który wpisuje się także tolerancja dla słabostek i błędów ludzkiej natury. Utwór, chwalony za subtelność scenariusza i wiarygodność psychologiczną postaci ma jeszcze w sobie coś nieuchwytnego, wywołującego melancholię i tęsknotę. Podążając tym tropem twórcy inscenizacji proponują nam podróż sentymentalną i szaloną do czasów odległych choć nie tak dawnych, pamiętanych jeszcze i wspominanych, by przekonać nas, że w każdej epoce i pod każdym niebem dobro i miłość fascynują niezmiennie...

Tytuł gości po raz pierwszy na afiszu w historii naszej sceny.

Spektakl edukacyjny, w którym orkiestra i soliści Opery Krakowskiej pokażą fragmenty największych dzieł operowych, operetkowych, musicalowych i baletowych. Celem przedstawienia jest pokazanie młodym widzom, w jaki sposób powstaje spektakl teatralny, a także przybliżenie nazwisk i najwybitniejszych twórców i odtwórców tych dzieł poprzez anegdotę i próbę zdefiniowania gatunków teatru muzycznego.

Gospodarzem spektaklu będzie Marek Pacuła - znany krakowski satyryk, przez lata związany z Piwnicą pod Baranami, a obecnie dziennikarz, konferansjer. W spektaklu zobaczymy m.in. fragmenty „Strasznego dworu”, „Carmen”, „Madamy Butterfly”, „Wesołej wdówki” i "Don Giovanniego”.

Libretto opery oparte jest na micie greckim. Eurydyka, żona Orfeusza, trackiego śpiewaka, została ukąszona przez żmiję i umarła. Orfeusz, aby ją odzyskać, schodzi do podziemia. Już prawie mu się udaje wyprowadzić Eurydykę do świata żywych, ale łamie boski zakaz, spogląda na nią i traci ukochaną na zawsze...

Orfeusz i Eurydyka to trzydziesta spośród 107 oper, pozostawionych przez Christopha Willibalda Gucka (1714-1787), niemieckiego kompozytora, kapelmistrza na dworze cesarskim w Wiedniu, twórcy odnoszącego również tryumfy w Paryżu i uznawanego za reformatora opery.

Giorgio Madia, z pochodzenia Włoch, pracujący dziś jako choreograf na znaczących scenach Europy, autor inscenizacji „Kopciuszka” w Operze Krakowskiej przed kilku laty, przygotowuje „Orfeusza i Eurydykę” (wersja francuska) po raz pierwszy, specjalnie dla Opery Krakowskiej. Będzie to spektakl operowy i baletowy zarazem. Każda z postaci opery ma swój odpowiednik w postaci na planie baletowym.

Schubert w pejzażu naszej cywilizacji

 W 1827 roku Franz Schubert skomponował cykl dwudziestu czterech pieśni pt. Winterreise (Podróż zimowa) do liryków romantycznego poety Wilhelma Műllera. W 1994 roku Stanisław Barańczak zakończył pracę nad własną Podróżą zimową, zbiorem wierszy, idealnie wpisujących się w muzyczną strukturę schubertowskiego dzieła. Tę właśnie wersję tekstu wzięli na warsztat twórcy przedstawienia, proponując inscenizację, pełną różnorodnych napięć, odniesień i znaczeń.

Wieczór, składający się z dwóch części. Tematem pierwszej, opartej na II Koncercie Fortepianowym Siergieja Rachmaninowa jest poszukiwanie miłości w jej romantycznych wariantach. W drugiej opowieść o miłości gęstnieje, zamieniając się w dramat zazdrości i pożądania. To suita „Carmen” wg opery G. Bizeta, napisana w 1967 r. przez współczesnego kompozytora rosyjskiego, Rodiona Szczedrina specjalnie dla swojej żony, primabaleriny Teatru Bolszoj, Maji Plisieckiej. Ondrej Šoth, znany słowacki choreograf, opracowując własną wersję „Carmen” zawęził opowieść o zgubnym pożądaniu do tytułowej Carmen, José, Escamillo i Micaeli. Katalizatorem ich zachowań jest Śmierć, piąta postać dramatu. Scenografię i kostiumy przygotował Andrii Sukhanov, tancerz, choreograf i scenograf, dyrektor baletu Słowackiego Teatru Narodowego w Bratysławie.

Spektakl powstał w koprodukcji ze Słowackim Teatrem Narodowym (Slovenské národné divadlo) w Bratysławie.

Utwór napisany w hołdzie Alessandro Manzoniemu, wybitnemu pisarzowi i patriocie włoskiemu, uwielbianemu przez Verdiego. Wystawiony w rok po jego śmierci w Kościele św. Marka w Mediolanie (1874) ze 100-osobowym chórem, 120-osobową orkiestrą, śpiewakami La Scali, pod dyrekcją samego kompozytora. Porównywany kunsztem do „Requiem” Mozarta uważany jest za szczyt, jaki osiągnęła msza żałobna w dziejach muzyki. Stanowi syntezę włoskiego stylu operowego i muzyki religijnej. Przy tym jest requiem na wskroś romantycznym, co wyraża się zróżnicowaniem formy i skrajnymi kontrastami – od modlitewnego skupienia po brzmienie gwałtowne, o dramatycznej ekspresji. Jednocześnie krytycy zwracają uwagę na jego teatralność, polegającą na dążności do „quasi-scenicznego eksponowania własnej spotęgowanej muzyczności” (B. Pociej).

Muzyczna opowieść o niezwykłej miłości, śmierci i przekleństwie o olbrzymich emocjach

W centrum akcji nie stoi piękny bohater, tak jak przed Rigolettem we włoskich operach bywało. W szpetnym, ułomnym służącym toczą walkę dwie strony osobowości - lojalnego sługi okrutnego władcy i troskliwego, kochającego ojca. Ze śmiechem przygląda się on niecnym uczynkom swojego pana do czasu, kiedy ofiarą staje się jego własna córka. Przysięga wówczas zemstę, wynajmując płatnego mordercę. Czy może przypuszczać, że dla ocalenia księcia zakochana dziewczyna poświęci własne życie? Tak wypełnia się klątwa...

Miłość, namiętność, pożądanie...

Spektakl składa się z trzech części - każda stanowi odrębną całość. Płaszczyzną łączącą wszystkie części jest uczucie namiętności i miłości, które może mieć ogromny, często nieoczekiwany wpływ na życie ludzkie. Podstawę tego widowiska stwarza muzyka francuska - Charlesa Gounoda (I część - Noc Walpurgi z opery Faust), Maurice Ravela (II część - Bolero) i hiszpańska muzyka ludowa (III część - Miniatury Hiszpańskie). W każdej części zostanie zaprezentowana odrębna choreografia opracowana przez mistrzynię tańca Ninę Diatchenko z Mińska. W spektaklu zostaną wykorzystane różne gatunki tańca - od klasycznego, poprzez współczesny, aż po elementy tańca charakterystycznego, co stanowi ogromną wartość artystyczną, gdyż sceniczny taniec charakterystyczny jest obecnie praktycznie zapomniany.

Czym może się skończyć nocleg w rzekomo nawiedzanej przez duchy zamkowej wieży? 

Powracający z wojny dwaj bracia składają przyrzeczenie pozostania w kawalerskim stanie, ale kiedy poznają piękne panny z sąsiedniego dworu, trudno im będzie dotrzymać obietnicy... Premierowe wykonanie Strasznego dworu odbyło się w Warszawie we wrześniu 1865 roku i nic dziwnego, że ta będąca syntezą staropolskiej kultury, przywołująca temat świetności XVIII-wiecznej Polski opera wywołała wtedy prawdziwą manifestację patriotyczną wśród zgromadzonej publiczności.

Tragiczna miłość wplątana w tryby polityki i historii

Tosca na stałe weszła do repertuaru teatrów operowych, pozwalając na stworzenie niezapomnianych kreacji wielu wokalistom. Powstały jedne z najpiękniejszych arii Pucciniego: Recondita armonia... i E lucevan le stelle..., wplecione w historię tragicznej miłości śpiewaczki Toski i malarza Cavaradossiego, którzy stają się ofiarami gry prowadzonej przez szefa tajnej policji Scarpię. Za udzielenie pomocy zbiegłemu więźniowi politycznemu Cavaradossi sam zostaje schwytany i skazany na śmierć. Ceną za jego życie ma być ukochana malarza, Tosca. Śpiewaczka zabija co prawda Scarpię, ale zemsta szefa policji dosięga kochanków nawet po jego śmierci.

Miłość w cieniu śmierci

Traviata, której pierwowzorem była Dama kameliowa Aleksandra Dumasa syna, to historia o upadłej kobiecie, luksusowej paryskiej kurtyzanie i jej zbawieniu poprzez ofiarę miłości i śmierci. Krzysztof Nazar pomija historyczny kostium i społeczny kontekst opowieści, skupiając się na psychologii bohaterów, ich emocjach i motywacjach. W jego interpretacji Violetta Valéry staje przed faktem śmiertelnej choroby i nieuchronności końca życia. Pozbawiona złudzeń decyduje maksymalnie wykorzystać pozostały czas. Ale właśnie wtedy spotyka na drodze prawdziwą miłość, a z nią wartości, zmieniające jej dotychczasowe widzenie świata i ludzi. Spektakl rozważa temat miłości, naznaczonej odchodzeniem, pokazuje siłę charakteru człowieka i jego walkę ze strachem przed śmiercią, opowiada o poświęceniu i samotności, o postawach i wyborach, przed którymi stajemy niezależnie od epoki czy miejsca.

Utwór opowiada historię o dwóch braciach, rozdzielonych przez los, którzy z powodu miłości do jednej kobiety a także politycznych zawirowań stają przeciwko sobie, nieświadomi własnego pokrewieństwa.... Libretto "Trubadura", choć oparte na autentycznych wydarzeniach z dziejów średniowiecznej Hiszpanii, szarpanej wojnami domowymi, uznaje się za zbyt zawikłane, niejasne, głównie z tego powodu, że węzłowe wydarzenia akcji dzieją się poza sceną, istnieją tylko w relacji bohaterów. Wielki sukces opery przypisywano przede wszystkim muzyce - to „rozkosz muzyczna i wokalna” - pisano. Laco Adamik – na przekór tym opiniom – wykorzystując swoje długoletnie doświadczenie narracyjne reżysera stara się, by przedstawienie zabłysło także od strony fabularnej. W jego inscenizacji postacie stają się mięsiste, wydarzenia nabierają kształtów, a raz popełniona zbrodnia pociąga za sobą następne, niczym w tragedii antycznej. W historii krakowskiej sceny to pierwsza realizacja tego tytułu.

Choć od premiery w wiedeńskim Burgtheater 1 maja 1786 minęły ponad dwa stulecia, „Wesele Figara” nie traci na atrakcyjności. Jest arcydziełem teatru operowego. Mistrzowski scenariusz Lorenza da Ponte według znakomitej a jednocześnie proroczej wobec nadciągających wydarzeń Rewolucji Francuskiej komedii Pierre’a Beaumarchais’go i muzyka - olśniewająco lekka, zmysłowa, odzwierciedlająca napięcia akcji, czuła na nastroje, nasycona humorem... przynoszą niepowtarzalną całość. „Wesele Figara” jest komedią o wartkiej, pełnej niespodziewanych zwrotów intrydze erotycznej i znakomicie nakreślonymi portretami ludzkimi. Co więcej, jest pierwszym dziełem operowym, w którym odbija się krytyka stosunków społecznych.

Twórcy naszej inscenizacji pozostają wierni mozartowskiemu dziełu. Akcentują jego ponadczasowe walory, w tym szczególnie prawdziwość charakterów, uczuć i relacji między postaciami. Nie unikają przy tym treści społecznych, wpisanych w historię mariażu Figara i Zuzanny. W doborowej obsadzie premiery spektaklu wystąpi jako Hrabia Almaviva Mariusz Kwiecień, solista Metropolitan Opera.

wielkie CHÓRY wielkich OPER - każdy znajdzie coś dla siebie...

Gdy kończy się aria, do głosu dochodzi CHÓR. Serdecznie zapraszamy Państwa na widowisko muzyczne "Wielkie Chóry Wielkich Oper". Tym razem w głównej roli - Chór Opery Krakowskiej. Na koncert złożą się najlepsze fragmenty chóralne z najwspanialszych oper. Wiele z nich to prawdziwe przeboje, znane i rozpoznawalne. Ale oprócz pozycji obowiązkowych, takich jak "Carmen" czy "Aida", nie zabraknie utworów równie pięknych, choć nieco mniej znanych...

Dowcipna, salonowa intryga w XIX-wiecznym kurorcie pod Wiedniem

Stary Wiedeń to prawdziwy bohater tej jednej z najlepszych i najbardziej popularnych operetek świata. Skomponowanie dzieła zajęło Johannowi Straussowi, słynnemu „królowi walca” zaledwie kilka tygodni a prapremiera okazała się olbrzymim sukcesem. Brawurowa komedia pomyłek z intrygującym librettem w doskonałym tłumaczeniu Juliana Tuwima do dziś ma swoich wielbicieli.