A A A
normalny kontrast | duży kontrast

Carmina Burana

Terminy

Carmina Burana

Kompozytor: Carl Orff

pieśni świeckie; tekst wg średniowiecznego rękopisu z klasztoru Benediktbeuern (Bawaria)
wstęp i zakończenie: kompozytor
prapremiera: Frankfurt nan Menem 8 VI 1937
premiera polska (sceniczna): Łódź 1963

 

Realizatorzy:

Inscenizacja, choreografia: Emil Wesołowski 
Kierownictwo muzyczne: Tomasz Tokarczyk
Scenografia i kostiumy: Bożena Pędziwiatr
Reżyseria światła i projekcje: Dariusz Pawelec
Przygotowanie chóru: Jacek Mentel
Przygotowanie chóru dziecięcego: Beata i Marek Kluzowie

Asystent reżysera: Bożena Walczyk-Skrzypczak
Inspicjent: Agnieszka Sztencel, Justyna Jarocka-Lejzak

Obsada:

Spektakl w dniu 10 listopada:

SOLIŚCI
Sopran: Ewelina Szybilska
Tenor: Adam Sobierajski
Baryton: Stanisław Kufluk

TANCERZE
Kobieta: Malika Tokkozhina
Mężczyzna: Dzmitry Prokharau
Dziewczyny: Malika Tokkozhina, Mariana Morfin-Sanchez, Paulina Cisłowska
Chłopcy: Yauheni Yatskevich, Dzmitry Prokharau, Leonardo Cusinato
Łabędź: Leonardo Cusinato

Zespól Baletu:
Mizuki Kurosawa, Malika Tokkozhina, Julia Galambos, Bożena Kowalska, 
Anastasiya Krasouskaya, Nika Lipolt, Paulina Cisłowska, Mariana Morfin-Sanchez, Weronika Wilczyńska, Teresa Żurowska, Yoshihara Kyoko, Yauheni Yatskevich, Dzmitry Prokharau, Leonardo Cusinato, Federico Casilli, Aliaksandr Karandulka, Maciej Pluskowski, Vadzim Trukhan, Tomasz Staniak, Andrei Krayshchanovich, Filip Świeczkowski 

akrobatyka powietrzna: Magdalena Sztencel

ORKIESTRA i CHÓR oraz CHÓR DZIECIĘCY OPERY KRAKOWSKIEJ

Brak informacji o datach

Przez jednych nazywane kantatami scenicznymi, innych oratorium, Carmina Burana oparte są na świeckich pieśniach średniowiecznych, odnalezionych w 1803 r. w bawarskim opactwie Benediktbeuren. Carl Orff wybrał z tego obszernego zbioru tekstów, stworzonych przez wagabundów, studentów i wędrownych kleryków, 24 pieśni i ułożył je w rodzaj libretta. Pierwsza część to pieśni sławiące naturę i budzącą się wiosnę, druga jest pochwałą Bachusa, trzecia mówi o rozkoszach miłości. Mottem całego utworu jest apoteoza życia i afirmacja świata. Tylko zgoda na porządek i ład panujący w makrokosmosie pozwoli człowiekowi zachować czystość duszy i żyć zgodnie z naturą.  


Reportaż z przygotowań do premiery spektaklu „Carmina Burana” - zobacz

Artykuły:

Fragmenty recenzji

(...) Emilowi Wesołowskiemu udało się wyczarować widowisko pełne życia, ruchu, tętniące namiętnością, radością samego istnienia. Oczywiście, te wszystkie emocje narzucała muzyka Orffa. (...) Świetnie spisali się w wokalnych partiach solowych Katarzyna Oleś-Blacha, Krzysztof Kur i Stanisław Kuflyuk, uroczy i pięknie brzmiący był chór dziecięcy (przygotowanie Beata i Marek Kluzowie). Zapierała dech w piersiach powietrzna akrobatyka Magdaleny Sztencel. Ale przede wszystkim kapitalny był balet Opery Krakowskiej nie tylko wydający się fruwać w powietrzu, ale i wzruszający a nawet bawiący (kapitalny Łąbędź Frederika Casillego). 

Anna Woźniakowska, Polska Muza, 28.04.2018

Synopsis

Prolog - szeroko rozbudowany, chóralny hymn do Fortuny - zmiennej i kapryśnej bogini ludzkich losów.

Część I („Veris laeta facies” - „O wiośnie”) - śpiewy sławiące piękno natury budzącej się do życia wraz z wiosną, kiedy Febus-słońce swymi promieniami wypędza Zimę, a Flora przyozdabia cały świat świeżą zielenią, oraz pieśni opiewające maj, który rozpala miłość w sercach ludzkich. Dziewczęta w żartobliwych słowach proszą wędrownego kramarza, aby dał im farby do pomalowania policzków, i wabią chłopców ku sobie.

Część II („In taverna” - „W gospodzie”) - pełne swoistej fantazji pieśni przy kielichu - jedna z nich stanowi pochwałę życia doczesnego, druga mówi o uczuciach... łabędzia, który duszony w rondlu narzeka na zmienność ziemskich losów, trzecia w dowcipny sposób parodiuje śpiewy liturgiczne. Na zakończenie wszyscy pijący intonują pochwałę Bachusa.

Część III („Amor volat undique” - „O miłości”) mówi o rozkoszach i niepokojach miłości oraz obrazuje różne fazy gry miłosnej. W zakończeniu chór śpiewa pieśń ku czci Wenus - ponieważ jednak nie Wenus, lecz Fortuna naprawdę rządzi światem, przeto całość dzieła zamyka się powtórzeniem początkowego hymnu na jej cześć.

Józef Kański „Przewodnik operowy”