A A A
normalny kontrast | duży kontrast

Carmina Burana

Terminy

Carmina Burana

Kompozytor: Carl Orff

pieśni świeckie; tekst wg średniowiecznego rękopisu z klasztoru Benediktbeuern (Bawaria)
wstęp i zakończenie: kompozytor
prapremiera: Frankfurt nan Menem 8 VI 1937
premiera polska (sceniczna): Łódź 1963

 

Realizatorzy:

Inscenizacja, choreografia: Emil Wesołowski 
Kierownictwo muzyczne: Tomasz Tokarczyk
Scenografia i kostiumy: Bożena Pędziwiatr
Reżyseria światła i projekcje: Dariusz Pawelec
Przygotowanie chóru: Jacek Mentel
Przygotowanie chóru dziecięcego: Beata i Marek Kluzowie

Asystent reżysera: Bożena Walczyk-Skrzypczak
Inspicjent: Agnieszka Sztencel, Justyna Jarocka-Lejzak

Obsada:

SOLIŚCI
Sopran: Katarzyna Oleś-Blacha (6.07), Ewelina Szybilska (7.07)
Tenor: Adam Sobierajski (6, 7.07)
Baryton: Mariusz Godlewski (6, 7.07)

TANCERZE
Kobieta: Malika Tokkozhina (6.07), Mizuki Kurosawa (7.07)
Mężczyzna: Dzmitry Prokharau (6.07), Yauheni Yatskevich (7.07)
Dziewczyny: Malika Tokkozhina (6, 7.07), Mariana Morfin Sanchez (6.07), Paulina Cisłowska (6.07), Mizuki Kurosawa (7.07), Julia Galambos (7.07)
Chłopcy: Yauheni Yatskevich (6, 7.07), Dzmitry Prokharau (6, 7.07), Leonardo Cusinato (6, 7.07)
Łabędź: Leonardo Cusinato (6.07), Federico Casilli (7.07)

Zespól Baletu:
Mizuki Kurosawa, Malika Tokkozhina, Julia Galambos, Bożena Kowalska, 
Anastasiya Krasouskaya, Clara Ushizaka, Paulina Cisłowska, Nika Lipolt, Mariana Morfin Sanchez, Anna Palenga, Weronika Wilczyńska, Teresa Żurowska, Yoshihara Kyoko, Yauheni Yatskevich, Dzmitry Prokharau, Leonardo Cusinato, Federico Casilli, Aliaksandr Karandulka, Vadzim Trukhan, Tomasz Staniak, Emanuele Sardo

akrobatyka powietrzna: Magdalena Sztencel

ORKIESTRA i CHÓR oraz CHÓR DZIECIĘCY OPERY KRAKOWSKIEJ

06.07.2018
godzina: 18:30
scena: Duża Scena
czas trwania: 1 godz. 10 min

07.07.2018
godzina: 18:30
scena: Duża Scena
czas trwania: 1 godz. 10 min

Przez jednych nazywane kantatami scenicznymi, innych oratorium, Carmina Burana oparte są na świeckich pieśniach średniowiecznych, odnalezionych w 1803 r. w bawarskim opactwie Benediktbeuren. Carl Orff wybrał z tego obszernego zbioru tekstów, stworzonych przez wagabundów, studentów i wędrownych kleryków, 24 pieśni i ułożył je w rodzaj libretta. Pierwsza część to pieśni sławiące naturę i budzącą się wiosnę, druga jest pochwałą Bachusa, trzecia mówi o rozkoszach miłości. Mottem całego utworu jest apoteoza życia i afirmacja świata. Tylko zgoda na porządek i ład panujący w makrokosmosie pozwoli człowiekowi zachować czystość duszy i żyć zgodnie z naturą.

Artykuły:

Fragmenty recenzji

(...) Emilowi Wesołowskiemu udało się wyczarować widowisko pełne życia, ruchu, tętniące namiętnością, radością samego istnienia. Oczywiście, te wszystkie emocje narzucała muzyka Orffa. (...) Świetnie spisali się w wokalnych partiach solowych Katarzyna Oleś-Blacha, Krzysztof Kur i Stanisław Kuflyuk, uroczy i pięknie brzmiący był chór dziecięcy (przygotowanie Beata i Marek Kluzowie). Zapierała dech w piersiach powietrzna akrobatyka Magdaleny Sztencel. Ale przede wszystkim kapitalny był balet Opery Krakowskiej nie tylko wydający się fruwać w powietrzu, ale i wzruszający a nawet bawiący (kapitalny Łąbędź Frederika Casillego). 

Anna Woźniakowska, Polska Muza, 28.04.2018

Synopsis

Prolog - szeroko rozbudowany, chóralny hymn do Fortuny - zmiennej i kapryśnej bogini ludzkich losów.

Część I („Veris laeta facies” - „O wiośnie”) - śpiewy sławiące piękno natury budzącej się do życia wraz z wiosną, kiedy Febus-słońce swymi promieniami wypędza Zimę, a Flora przyozdabia cały świat świeżą zielenią, oraz pieśni opiewające maj, który rozpala miłość w sercach ludzkich. Dziewczęta w żartobliwych słowach proszą wędrownego kramarza, aby dał im farby do pomalowania policzków, i wabią chłopców ku sobie.

Część II („In taverna” - „W gospodzie”) - pełne swoistej fantazji pieśni przy kielichu - jedna z nich stanowi pochwałę życia doczesnego, druga mówi o uczuciach... łabędzia, który duszony w rondlu narzeka na zmienność ziemskich losów, trzecia w dowcipny sposób parodiuje śpiewy liturgiczne. Na zakończenie wszyscy pijący intonują pochwałę Bachusa.

Część III („Amor volat undique” - „O miłości”) mówi o rozkoszach i niepokojach miłości oraz obrazuje różne fazy gry miłosnej. W zakończeniu chór śpiewa pieśń ku czci Wenus - ponieważ jednak nie Wenus, lecz Fortuna naprawdę rządzi światem, przeto całość dzieła zamyka się powtórzeniem początkowego hymnu na jej cześć.

Józef Kański „Przewodnik operowy”