A A A
normalny kontrast | duży kontrast

Anna Bolena

Terminy

Anna Bolena

Kompozytor: Gaetano Donizetti

opera w dwóch aktach
libretto – Felice Romani

oryginalna włoska wersja językowa z polskimi napisami

prapremiera: Mediolan, Teatro Carcano, 26.12.1830
premiera polska: Kraków, 1840

Spektakl powstał we współpracy z Teatrem Wielkim w Łodzi

Realizatorzy:

Kierownictwo muzyczne: Tomasz Tokarczyk
Reżyseria: Magdalena Łazarkiewicz
Scenografia: Paweł Dobrzycki
Kostiumy: Maria Balcerek 
Przygotowanie chóru: Jacek Mentel
Reżyseria światła i multimedia: Piotr Lenar

Asystenci kierownika muzycznego: Paweł Szczepański, Mieczysław Unger 
Asystent reżysera: Dagmar Bilińska-Korban
Asystent kierownika chóru: Joanna Wójtowicz
Inspicjentki: Agnieszka Sztencel, Justyna Jarocka-Lejzak
Suflerki: Dorota Sawka, Maria Mitkowska
Korepetytorzy solistów: Kristina Kutnik, Katarzyna Starzycka, Olga Tsymbaluk, Joachim Kołpanowicz
Akompaniator chóru: Wioletta Fluda
Tumaczenie tekstu na tablicę świetlną: Dorota Sawka

Obsada:

ANNA BOLENA (ANNA BOLEYN) | Katarzyna Oleś-Blacha (23, 25.11)

ENRICO (HENRYK VIII) | Wołodymyr Pańkiw (23, 25.11)

GIOVANNA (JANE) SEYMOUR | Monika Korybalska (23, 25.11)

LORD RICCARDO (RICHARD) PERCY | Andrzej Lampert (23, 25.11)

SMETON | Wanda Franek (23, 25.11)

SIR HERVEY | Krzysztof Kozarek (23.11), Jarosław Bielecki (25.11)

LORD ROCHEFORT | Sebastian Marszałowicz (23.11), Jerzy Wójcik (25.11)

ORKIESTRA i CHÓR OPERY KRAKOWSKIEJ

Brak informacji o datach

Historia angielskiej królowej, drugiej żony Henryka VIII, która zginie ścięta w wyniku kolejnego romansu władcy. Utwór ukazuje tytułową bohaterkę w okresie, gdy zostaje odsunięta od łask, opowiada o dworskich intrygach, mających udowodnić jej rzekomą zdradę, pretekst do wydania na nią wyroku. Efektowne, dobrze napisane libretto pozwoliło Donizettiemu rozwinąć swój talent w skomponowaniu atrakcyjnych arii, duetów i scen zbiorowych aż po wielką, finałową scenę obłędu głównej bohaterki.

Opera wymaga od odtwórczyni tytułowej partii mistrzostwa – w prapremierze, która miała miejsce w 1830 roku w mediolańskim Teatro Carcano wystąpiła legendarna Giuditta Pasta, z sukcesem, a utwór od razu przyniósł kompozytorowi sławę. Innymi wybitnymi wykonawczyniami były Maria Callas, Monserrat Caballé, Joan Sutherland, Anna Netrebko, Joanna Woś. 


 Reportaż z przygotowań do premiery spektaklu - zobacz

Artykuły:

Treść libretta

AKT I

Sala w pałacu Windsor. Dworzanie komentują miłość króla i Giovanny Seymour. Ona sama ma wyrzuty sumienia, królowa nie wie bowiem, że stała się jej rywalką. Annę dręczą co prawda złe przeczucia, ale niczego nie podejrzewa. By rozproszyć smutek, prosi pazia Smetona o piosenkę, której słowa przywołują w Annie wspomnienie miłości (aria Come, innocente giovane). Wyrzekła się jej dla króla i z całą naiwnością przestrzega Giovannę, by nigdy nie ulegała urokowi władzy. Giovanna wie, że zachowuje się jak zdrajczyni. Stara się ją pocieszyć król, zapewniając o swej miłości, ale Giovanna chce, by potwierdzeniem tego był ich ślub. Oburzony początkowo takim żądaniem, Enrico obiecuje w końcu, że pozbędzie się żony, nawet jeśli miałby ją oczernić.

Park wokół Windsoru. Rochefort wita Percy’ego, który – wezwany przez króla – powrócił z wygnania. Riccardo Percy nie ukrywa, że nadal kocha Annę (Da quel di che, lei perduta). Rochefort radzi mu zachować ostrożność, zwłaszcza że nadchodzi królewski orszak. Enrico serdecznie przyjmuje Percy’ego, Anna stara się ukryć uczucia. Król nakazuje Herveyowi śledzić dawnego ukochanego królowej, chce zdobyć dowody jej niewierności.

Przed apartamentami królowej w Windsorze. Paź Smeton postanowił odnieść medalion, który potajemnie wykradł królowej. Po raz ostatni całuje jej wizerunek, jakby żegnał się z ukochaną, a słysząc, że ktoś nadchodzi – ukrywa się. To Rochefort prosi siostrę, by zgodziła się przyjąć Percy’ego; Anna początkowo odmawia, w końcu ulega. Przypomina jednak Percy’emu, że teraz jest żoną i królową. On błaga o odrobinę wzajemności, a gdy Anna nadal się wzbrania, wyciąga broń i chce się zabić. Smeton wychodzi z ukrycia, by bronić królowej i w tej kompromitującej sytuacji król zastaje małżonkę. Paź zapewnia, że jest niewinny, ale Enrico znajduje przy nim medalion i uznaje to za dowód zdrady. Winę Anny oceni nie on, lecz sąd. Giovanna, Rochefort, Percy i Smeton czują, że jej śmierć jest przesądzona, Anna też wie, że nie uniknie złego losu.

AKT II

Pokoje królowej w Tower. Towarzyszące Annie damy dworu starają się ją pocieszyć, ale Harvey rozkazuje, by stawiły się na przesłuchanie. Giovanna błaga Annę, by przyznała się do winy i w ten sposób uratowała życie, a król będzie mógł wprowadzić na tron tę, którą pokochał. Anna chce poznać imię rywalki, Giovanna w końcu wyznaje, że to ona. Królowa każe jej odejść, ale wybacza.

Przed salą rady królewskiej. Hervey oznajmia dworzanom, że Smeton przyznał się do winy. Wie, że to przypieczętowało los Anny. Anna błaga króla, by pozwolił jej uniknąć sądu, w jej obronie staje Percy, oskarżając władcę, że odebrał mu ukochaną, która była mu przyrzeczona. Anna woli śmierć niż hańbę, więc przyznaje, że kochała Percy’ego, ten zaś ujawnia, że zostali sobie zaślubieni. Wstrząśnięty tym faktem Enrico wie, że Giovanna już bez przeszkód może zostać jego żoną i królową. Ona błaga go o życie Anny, ale król nie chce jej słuchać. Rada ogłasza wyrok: Anna i ci, którzy ją wspierali, zostali skazani na śmierć.

Więzienna cela w Tower. Hervey oznajmia Percy’emu i Rochefortowi, że król ich ułaskawił, lecz kiedy obaj dowiadują się, że wyrok na Annie ma być wykonany, postanawiają umrzeć razem z nią. Damy dworu przyszły pożegnać się z królową. Obłąkana Anna wspomina dawne chwile i młodzieńczą miłość (aria Al dolce guidami), żegna się z bratem, Percym i Smetonem. Paź wie, że jego przyznanie się spowodowało wydanie wyroku na ukochaną królową. Dźwięk dzwonów ogłasza zaślubiny króla z Giovanną.

Anna wybacza wszystkim, jest gotowa na śmierć (Coppia iniqua).


Jacek Marczyński Przewodnik operowy, Świat Książki 2011