A A A
normalny kontrast | duży kontrast

Manru

Terminy

Manru

Kompozytor: Ignacy Jan Paderewski

dramat liryczny w trzech aktach

libretto – Alfred Nossig
na podstawie powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego Chata za wsią

polska wersja językowa
tłumaczenie: Roman Kołakowski

prapremiera: Drezno, Hoftheater, 1901
premiera polska: Lwów, 1901; Warszawa, Teatr Wielki, 1902
premiera w Operze Krakowskiej: 16.11.2018

Realizatorzy:

Reżyseria: Laco Adamik
Kierownictwo muzyczne: Tomasz Tokarczyk
Scenografia i kostiumy: Milan David
Przygotowanie Chóru: Jacek Mentel, Joanna Wójtowicz
Przygotowanie Chóru Dziecięcego: Marek Kluza
Choreografia: Katarzyna Aleksander-Kmieć
Reżyseria światła: Dariusz Pawelec

Współpraca muzyczna: Mieczysław Unger
Asystentka reżysera: Dagmar Bilińska-Korban
Asystentka scenografa: Grażyna Maślankowska
Inspicjenci: Mateusz Makselon, Agnieszka Sztencel
Suflerzy: Dorota Sawka, Maria Mitkowska

Obsada:

MANRU | Sylwester Kostecki (18, 19.05)

ULANA | Jolanta Wagner (18.05), Agnieszka Kuk (19.05)

JADWIGA | Olga Maroszek (18, 19.05)

UROK |  Leszek Skrla (18.05), Mariusz Godlewski (19.05)

AZA | Monika Korybalska (18, 19.05)

OROS | Wołodymyr Pańkiw (18, 19.05)

JAGU | Andrzej Biegun (18, 19.05)

MŁODY CYGAN | Jarosław Bielecki (18, 19.05)

MŁODA DZIEWCZYNA | Agata Flondro (18, 19.05)

ORKIESTRA, CHÓR, CHÓR DZIECIĘCY i BALET OPERY KRAKOWSKIEJ
dyrygent: Mieczysław Unger

Brak informacji o datach

„Manru” jest jedyną operą w dorobku artystycznym Ignacego Jana Paderewskiego. Powstawała ona ponad 8 lat, co wynikało z intensywnej kariery pianistycznej wybitnego instrumentalisty i kompozytora. 

To historia nieszczęśliwej miłości, nakreślająca też temat różnic społecznych i braku tolerancji. Jedna z głównych bohaterek – Ulana cierpi z powodu odrzucenia ze strony matki, jak i całej wsi, którego powodem jest brak akceptacji jej małżeństwa z Cyganem Manru. Jest także niepewna miłości własnego męża, w którym powoli zaczyna budzić się tęsknota do „cygańskiego” trybu życia oraz dawne uczucie do Cyganki Azy. Najbardziej poruszającym momentem dzieła nie jest tragiczny finał III aktu, a akt II, kiedy obserwujemy głównych bohaterów — tęskniącego za wolnością Manru i oddaną mu i poświęcającą się dla niego Ulanę  i towarzyszące im emocje.


Reportaż z przygotowań do premiery spektaklu — zobacz

 

Artykuły:

Treść libretta


AKT I

Przed chatą wieśniaczki Jadwigi. Jadwiga skarży się na córkę Ulanę, która pokochała i poszła za Cyganem Manru. Dziewczęta, przygotowujące się do święta dożynkowego szydzą z Uroka, wiejskiego odmieńca, który nie zważa na docinki - on jeden współczuje Ulanie i próbuje wzruszyć serce jej matki. Jadwiga nie chce jednak znać córki, dopóki ona będzie w związku z Cyganem. Dziewczęta śmieją się, że Urok pozostał jedynym zalotnikiem Ulany, inni chłopcy się od niej odwrócili.

Gdy nadchodzi Ulana, by prosić matkę o przebaczenie, dziewczęta drwią także z jej naiwności, bo przecież każdy Cygan prędzej czy później porzuci żonę, by wrócić do wędrownego życia. Jadwiga gotowa jest przyjąć córkę do domu, ale bez Manru. Ulana nie chce go porzucić, wobec czego matka ją wypędza. Urok próbuje pocieszyć dziewczynę, Ulana prosi, by przyrządził jej napój miłosny. Urok zgadza się, choć jego zdaniem nawet cudowny eliksir nie odmieni Cygana.

Uczestnicy dożynkowej zabawy chcą, by Ulana przyłączyła się do nich. Manru próbuje wyrwać ją z grona wieśniaków, którzy go przepędzają. Jadwiga oznajmia, że Ulana i Manru mają być traktowani jak trędowaci.


AKT II

W chacie poza wsią. Cygan przeklina dzień, w którym dla Ulany porzucił tabor i zajął się kowalstwem. Ulana śpiewa dziecku kołysankę. Manru próbuje zagłuszyć rozterki pracą, wypomina żonie, że zerwał dla niej ze swoją rodziną, za co spotkało go szyderstwo całej wsi. Ulana widzi, że mąż już jej nie kocha.

Z oddali słychać melodię skrzypiec, Manru wybiega na poszukiwanie cygańskiego grajka. Ulana chce za nim biec, zatrzymuje ją jednak Urok i doradza, by dała mężowi po powrocie do domu napój, który przygotował.

Manru wraca z Cyganem Jagu, który opowiada, że piękna Aza wciąż na niego czeka, choć o jej względy zabiega Oros. Manru jest zazdrosny, ale przed ucieczką powstrzymuje go Ulana, która próbuje zrozumieć, dlaczego jej mąż tęskni do życia w taborze. Manru wie, że inaczej jego serce nie znajdzie ukojenia. Ulana zgadza się, by ją opuścił, ale podaje mu napój z lubczyka. Manru czuje, że miłość odżyła. Jego gorące wyznania Ulana przyjmuje najpierw z niedowierzaniem, potem z radością.


AKT III

W lesie. Manru uciekł z domu i zasnął, kiedy budzi się, widzi nadchodzący tabor cygański. Aza namawia go, by przyłączył się do nich. Sprzeciwia się temu Oros. Cyganie chcą więc przepędzić Manru, lecz Aza prosi Orosa, by zmienił zdanie, bo i ona odejdzie. Ich spór zażegnuje Jagu, choć Oros jest nieugięty: kto raz zdradził, uczyni to ponownie. Cyganie mają jednak dość jego rządów, za namową Azy i Jagu chcą na wodza Manru, który postanawia ruszyć znów z nimi w świat. Wyznaje też miłość Azie.

Ulana bezskutecznie szuka Manru, towarzyszy jej Urok. Oboje wiedzą, że nie zdołają go sprowadzić do domu. Zrozpaczona Ulana rzuca się w otchłań jeziora. Urok zabija Manru.


na podstawie J. Marczyński „Przewodnik operowy”, Świat Książki 2011