A A A
normalny kontrast | duży kontrast
Sen nocy letniej

Terminy

09.10.2020
godzina: 18:30
scena: Duża Scena
czas trwania: 1 godz. 30 min
kup bilet
10.10.2020
godzina: 18:30
scena: Duża Scena
czas trwania: 1 godz. 30 min

Spektakl zamknięty

11.10.2020
godzina: 18:30
scena: Duża Scena
czas trwania: 1 godz. 30 min
kup bilet

Sen nocy letniej

Kompozytor: Felix Mendelssohn-Bartholdy


Realizatorzy:

Choreografia, reżyseria światła: Giorgio Madia
Kierownictwo muzyczne: Marcin Nałęcz-Niesiołowski
Scenografia i kostiumy: Alexander J. Mudlagk
Przygotowanie chóru: Jacek Mentel

Asystenci choreografa: Duilio Ingraffia, Katarzyna Aleksander-Kmieć, Marek Fiertek
Asystent kierownika muzycznego: Joachim Kołpanowicz
Asystentka scenografa i kostiumografa: Agata Pinkosz
Inspicjenci: Mateusz Makselon, Agnieszka Sztencel


Obsada:

BALET OPERY KRAKOWSKIEJ

Śpiewacy:

ELF I | Iwona Socha (9, 11.10), Paula Maciołek (10.10) 

ELF II | Monika Korybalska (9, 11.10), Ewa Menaszek (10.10)

Aktorzy:

Quince | Rafał Szumera
Snug | Rafał Kuźma
Starveling | Roland Rajzer
Flute | Alan Bochnak
Snout | Rafał Piętka-Wodyński

STUDIO BALETOWE, CHÓR ŻEŃSKI i ORKIESTRA OPERY KRAKOWSKIEJ
dyrygent: Marcin Nałęcz-Niesiołowski

Twórczość Szekspira była niejednokrotnie źródłem inspiracji kompozytorów. „Snem nocy letniej” zachwycił się 17-letni Mendelssohn do tego stopnia, iż stworzył swoją sławną „Uwerturę koncertową” do szekspirowskiej komedii, a kilkanaście lat później, na zamówienie króla pruskiego, muzykę do całego dzieła, w tym tak rozpoznawalne  części, jak „Scherzo” czy „Marsz weselny”. Melodyjna, lekka, liryczna, romantycznie nastrojowa, z mocno zaznaczoną fantastyką muzyka Mendelssohna stała się z kolei natchnieniem dla choreografów. „Sen nocy letniej” miał wiele wersji baletowych, ich twórcami byli tak sławni, jak: M. Petipa, M. Fokin czy G. Balanchine. W Polsce mogliśmy zobaczyć balet Johna Neumeiera, stworzony dla Staatsoper w Hamburgu (1977), który wystawił w 2013 r. Polski Balet Narodowy.

Twórcą Snu nocy letniej na naszej scenie jest włoski  choreograf Giorgio Madia, znany krakowskiej publiczności jako autor baletowej wersji „Kopciuszka” (2010) i baletu-opery „Orfeusz i Eurydyka” Ch. W. Glucka (2013).


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. 


Artykuły:

Tezeusz i Hipolita planują zaślubiny Hermii i Demetriusza, które mają się odbyć już za cztery dni, jednakże Hermia jest zakochana w Lizandrze. Demetriusz owszem kocha Hermię, ale sam jest obiektem westchnień jej przyjaciółki imieniem Helena. Tezeusz tymczasem przyzywa Petera Quince*, aby dla uświetnienia uroczystości weselnej przygotował wraz z grupą aktorów-amatorów spektakl „O Pyramie i Tysbe”. W roli głównej zostaje obsadzony Nick Bottom**, który okazuje się aktorem wręcz beznadziejnym. Zdegustowany okropną grą Bottoma, duszek Puk przemienia jego głowę w ośli łeb.

Lizander i Hermia, by nie dopuścić do jej ślubu z Demetriuszem, postanawiają uciec i ze swego planu zwierzają się Helenie, która próbując rozpaczliwie zyskać miłość Demetriusza, decyduje się wyjawić mu spisek kochanków.

Helena zasypia i we śnie znajduje się w czarodziejskim lesie, w którym Hipolita i Tezeusz przemieniają się w parę kochanków – królową elfów Tytanię i króla elfów Oberona. Przybycie tajemniczego chłopca z dalekich Indii wprowadza zamęt w pożycie pary królewskiej, Tytania bowiem pragnie zawłaszczyć go dla własnej rozrywki. Oberon, również zafascynowany przybyszem, spiera się z Tytanią o pieczę nad chłopcem.

Oberon wysyła swego psotnego błazna Puka, aby odnalazł Kwiat, którego pyłek sprawia, że posypana nim osoba zakocha się w pierwszym stworzeniu, które zobaczy po przebudzeniu. Kiedy Tytania zapada w sen, Puk prószy jej oczy miłosnym pyłkiem.

Bottom, nieświadom swej przemiany, przemierzając las budzi Tytanię, która natychmiast się w nim zakochuje. Królowa bez oporu oddaje chłopca Oberonowi, ponieważ sama nie widzi już świata poza Bottomem. Tymczasem czworo młodych kochanków wędruje przez las: Helena podąża za Demetriuszem, a Demetriusz za Hermią i Lizandrem. Oberon jest świadkiem bezwzględnego traktowania Heleny przez Demetriusza i litując się nad dziewczyną poleca Pukowi, aby zaprószył miłosnym pyłkiem oczy Demetriusza w momencie, gdy będzie wiadomo, że pierwszą osobą, którą ujrzy po przebudzeniu, będzie Helena.

Niestety Puk najpierw bierze Lizandra za Demetriusza i jemu sypie pyłek w oczy. Helena, nadal szukająca w lesie Demetriusza, przechodzi obok i budzi śpiącego Lizandra – ten natychmiast się w niej zakochuje. Teraz w Helenie kochają się zarówno Lizander, jak i Demetriusz. Zanim dojdzie między nimi do poważnego konfliktu, Oberon każe Pukowi spowić las mgłą, która sprawi, że nie będą w stanie się odnaleźć.

Kiedy wszyscy śpią, Puk odwraca czar rzucony na Lizandra. Innym zaklęciem pozbawia wszystkich zakochanych pamięci o wydarzeniach, jakie zaszły w lesie. Plan Oberona się spełnił, zatem uwalnia on Tytanię spod działania czaru i nakazuje Pukowi odczarowanie oślej głowy Bottoma.

Król Oberon wydaje także zarządzenie, aby przygotowano uroczystości weselne dla Hermii i Lizandra oraz Heleny i Demetriusza. Wszyscy mogą się wreszcie nacieszyć przezabawnym widowiskiem „O Pyramie i Tysbe”.


Giorgio Madia


w polskich tłumaczeniach najczęściej: Pigwa*, Spodek**